… zeker en vast voor al diegene die vinden dat ondernemers de laatste tijd te veel zeuren.
Dit blog artikel, dat ook in De Standaard te lezen was, verklaart perfect waarom wij al wel eens ‘zeuren’.
… zeker en vast voor al diegene die vinden dat ondernemers de laatste tijd te veel zeuren.
Dit blog artikel, dat ook in De Standaard te lezen was, verklaart perfect waarom wij al wel eens ‘zeuren’.
Dhr. Crombez verraste (nu ja, eigenlijk niet zo 🙂 vandaag in de Standaard, en toont daarmee zijn ware gelaat (nu ja, niet dat we daar eigenlijk nog twijfels over hadden). Dat hij het niet zo op heeft met ondernemers wisten we al wel langer. Hij getuigt van een zienswijze zoals we die enkel kennen in totalitaire staten: controle, controle, controle en nog maar eens controle, uiteraard gevolgd door straffen, straffen, straffen en nog maar eens straffen.
Hij wil niet nadenken over de wortels van de problemen waarmee onze economie vandaag te kampen heeft.
Laten we even het artikel overlopen:
Oneerlijke concurrentie in de bouwsector (goedkope buitenlandse krachten):
oorzaak van het probleem: hoge loonlasten die Belgische aannemers te duur maken
logische oplossing: loonlasten aanpakken (verschil bruto-netto) alsook flexibelere arbeid mogelijk maken (een belangrijk deel van de problematiek inzake ‘zwarte’ overuren is niet zozeer ingegeven door het niet willen betalen van belastingen, maar wel door het feit dat de wet gewoon verbiedt om overuren te maken. Waarom zou een 25-jarige bouwvakker geen 60 uren per week mogen werken als hij daarvoor kiest?
oplossing van dhr. Crombez: meer controle, hogere boetes voor administratieve prullen die geen enkel uitstaans hebben met het probleem, inhoudingsplicht verzwaren zodat ondernemingen het werk van de overheid moeten doen, invoeren van allerlei regeltjes en uitzonderingen zodat niemand door het bos de bomen nog ziet (en alzo de overheid op wat extra inkomsten kan rekenen in de vorm van boetes)…
trouwens: dhr. Crombez is blijkbaar toch niet zo goed op de hoogte van de zienswijze van UNIZO/Bouwunie (die wel degelijk een strenge controle voor buitenlandse arbeidskrachten ondersteunen)
Het artikel vervolgt over de inhoudingsplicht bij aannemers “Opnieuw: heel wat ondernemers zijn blij met deze regeling. Een pak andere hebben er schrik van. Maar hoe volwassen is het om er als organisatie altijd weer naar uit te halen, als veel ondernemers zélf vragen om bedrijf te kunnen voeren in een normale concurrentiële omgeving? Een groot deel van de zelfstandigen en ondernemers staat al een stap verder dan hun koepels en dat contrast wordt groot.”
In heb in mijn vele contacten nog geen enkele kleine KMO-aannemer deze regeling weten ondersteunen. Meer zelfs, een groot deel van kleinere KMO-aannemers is zich zelfs niet bewust van deze wetgeving, en trekken vaak grote ogen als ik hen daarop wijs. Iemand die meent deze regeling te ondersteunen, kan gerust even deze praktijkervaring nalezen… De enkele bedrijven die het niet zo moeilijk hebben met deze regeling, zijn de grote jongens waar de boekhoudafdeling automatisch deze controle uitvoert. Zo’n leuk ERP pakket dat vaak enkele tienduizenden euro’s kost. Voor de kleine ondernemer is het alleszins geen pretje om rond 21h ’s avonds, na het dagwerk, het opmaken van de offertes, het behandelen van administratie en ordenen van facturen, nog even online voor elk van zijn onderaannemers de inhoudingsplicht even te verifiëren.
Trouwens, als de overheid zoekt naar oorzaken waarom we er niet zo goed in scoren om buitenlandse ondernemers aan te trekken, kan ik hen melden dat ik weet heb van één grote buitenlandse bouwonderneming die net omwille van deze regeling uiteindelijk afzag van een investering in België.
Sociale dumping en verkopen tegen verlies
Het doet mij deugd dat dhr. Crombez toch minstens zich bewust is van het echte probleem: “De kosten en lasten op arbeid zijn zeer hoog bij ons.” Daar ligt de oplossing voor het probleem, en dit blijft trouwens ook de nagel bij uitstek waar UNIZO blijft op hameren!
Opnieuw lijkt dhr. Crombez niet echt te luisteren naar de werkgeversorganisaties. Ook zij zijn tegen sociale dumping of willen bij voorbeeld een streng toezicht op de wetten omtrent verkopen onder kostprijs (UNIZO is als één van de weinige ondernemersorganisaties nog steeds niet gezwicht voor de druk over het afschaffen van de soldenperioden).
En waar dhr. Crombez ook nogal weinig over fulmineert is de ‘sociale dumpingprijzen’ van de vele werklozen die in het zwart bijklussen. Ik daag dhr. Crombez uit om eens een goedgekeurde offerte trachten te bekomen voor tuinonderhoud aan 25 euro per uur (een quasi minimumtarief voor een zelfstandige, wil hij na belastingen en sociale zekerheidsbijdragen een deftig loon overhouden). Als we het dan toch over controle hebben, misschien is daar nog wel wat werk te verrichten.
Maar opnieuw: meer controle is niet het antwoord op het probleem!
De kleine zelfstandige
Misschien zowaar nog wat ‘common sense’ bij dhr. Crombez. De kleine zelfstandige wordt al wel eens ‘gewurgd’ door grote bedrijven; UNIZO springt voor hen in de bres (denken we aan het goeie werk dat UNIZO leverde omtrent de IKEA-wet en de sperperiode bij de solden).
Maar Crombez schiet ook wat te veel met scherp. Wil hij die kleine zelfstandige helpen, doet hij dat niet met zwaardere controles of boetes (die trouwens veel meer de kleine nekken dan de groten), maar zou hij beter zorgen voor een ‘level playing field’. De grote bedrijven kunnen het zich veroorloven veel geld uit te geven aan fiscalisten, advocaten, software programmatuur die alle wettelijke regeltjes perfect volgen. De kleine KMO heeft het daar veel moeilijker. Denk maar aan de nieuwe niet-proportionele BTW boeten… die treffen de kleine ondernemer veel meer dan de groten. Als dhr. Crombez van zijn woord is, kan hij daar dus maar beter iets aan doen!
Besluit
Dhr. Crombez toont zijn ware gelaat… hij wil niet inzien hoe zwaar bedrijven vandaag de dag het grote, logge overheidsapparaat als een rem op hun ondernemerschap ervaren. Ondernemers krijgen meer en meer het gevoel dat hun inspanningen niet meer geapprecieerd worden.
Als ondernemer hebben wij het altijd lastig gehad onze wensen in Brussel kenbaar te maken. Als de werkgeversorganisaties niet langer de vinger op de wonde houden, krijgt deze linkse regering vrij spel en zullen de laatste ondernemers het ook voor bekeken houden. Vandaag de dag is een representatieve ondernemersorganisatie meer dan ooit belangrijk en levensnoodzakelijk! Als er al eens een slogan bij komt kijken, so be it… over holle slogans kunnen ze trouwens in het Crombez-kamp van meepraten. Het voordeel van de werkgeversslogans is dat het daarbij blijft… wij hebben het land nog nooit lam gelegd via stakingen, steek daar misschien ‘ns iets van op, meneer Crombez.
Dit artikel is zand in de ogen gooien van vele mensen, en een truckje om toch maar niet teveel te hoeven toegeven dat onze loonkosten te hoog zijn. Aanmodderen in de marge en nog meer controleren is geen oplossing voor het probleem, maar een erkenning ervan!
Vanaf 18/7/2012 zijn nieuwe BTW boeteschalen van kracht. De belasting die door vele specialisten reeds als ‘boetebelasting’ werd gekenmerkt, doet die naam dus alle eer aan.
We geven enkele voorbeelden:
– Niet of laattijdige indiening jaarlijkse klantenlisting: 3.000 euro boete (voorheen 1.000 euro)
– Niet of laattijdige indiening periodieke aangifte: van 500 euro naar 1.000 euro
– Niet of laattijdige indiening opgave intracommunautaire handelingen: van 2.500 euro naar 3.000 euro
– Boete bij aanleggen van een bijzondere rekening: van 10% naar 15%
Dat de BTW wetgeving gekenmerkt wordt door zeer hoge boetes bij overtredingen wordt door de wetgever vaak verantwoord door de relatief gemakkelijke fraudemechanismen die het BTW systeem toelaten (de ‘caroussels’). Om deze snel te kunnen vinden is een snelle aangifte door de bedrijven onontbeerlijk… vandaar dat het niet tijdig indienen van aangiften zwaar gesanctioneerd wordt.
Tot zover de theorie… mijn mening. Dit is opnieuw een zoveelste budgettaire maatregel om de reeds uitgeperste bedrijven nog meer in hun portemonnee te zitten. Laat me toe dit even met argumenten toe te lichten.
1. Hogere boetes hebben een ontradend effect voor fraude
Niet waar. De grote fraudeurs die voor miljoenen de staat oplichten via fraudecaroussels laten zich niet weerhouden door een boete van 3.000 euro. Bovendien werken de meeste fraudeurs met tussenpersonen en schermvennootschappen die meteen failliet gaan van zodra de eerste boetes in de bus zouden vallen (of gewoon verdwijnen). Trouwens, het idee achter een caroussel is juist om zo stipt mogelijk al uw BTW verplichtingen na te komen. De goede caroussels worden gekenmerkt door een perfecte ‘track record’ bij de overheidsdiensten.
Dus hogere boetes weerhouden de fraude niet… strengere gevangenisstraffen (die uitgevoerd worden), betere internationale samenwerking en snelle interventies vanwege de belastingdiensten kunnen dat wel.
2. Hogere boetes leiden tot een betere naleving van de wetgeving
Ik kan dit niet tegenspreken. Hogere boetes maakt dat mensen meer aandacht schenken aan het stipt naleven van de verplichtingen.
Maar, de boetes waren reeds erg hoog! Zoals gezegd werd de BTW wetgeving reeds aangeduid als een ‘boetebelasting’. De minste overtreding wordt snel en meedogenloos gestraft door hoge boetes (nu nog hogere boetes).
Vraag gerust even na bij de vele cijferberoepen… ze zullen u allemaal bevestigen dat het opvolgen van de ‘BTW deadline lijstjes’ erg hoog op hun agenda staat. 1.000 euro boete bij niet-indiening van een klantenlisting (of laattijdige indiening) is voor de meeste KMO’s een serieuze streep door de rekening. Daar bovenop komt nog eens een boete per mogelijk foutieve lijn op die aangifte. Als je alle mogelijke boetes zou optellen, kom je tot de vaststelling dat BTW je bedrijf kan nekken, zelfs als je alles zo getrouw en goed mogelijk tracht op te volgen.
Ik heb voorbeelden te over van onrechtvaardige boetes in de BTW wetgeving… zelfs in die mate dat een controleur mij ooit durfde voorstellen om “de boete zodanig te verlagen dat de firma toch niet zou failliet gaan”, en dit omdat er ‘geen sprake was van kwade trouw’. Lees dus even mee tussen de lijnen: er was geen kwade trouw, er werden per ongeluk vergissingen gemaakt (die in deze casus zelfs geen nadelig financieel gevolg had voor de Belgische staat), maar er werden fouten gemaakt van formele aard (zeg maar niet het correcte vakje ingevuld), dus zal de staat je zodanig beboeten dat je net niet failliet gaat. Wat is het leuk ondernemen in België, niet?!
Dus, de vorige boeteschalen waren reeds voldoende hoog om een sterk ontradend effect te hebben.
3. Sanctioneren van niet tijdig ingediende aangiften leidt tot het sneller vaststellen van fraudemechanismen
Niet waar.
Het is niet het al dan niet tijdig indienen van de aangifte dat maakt dat fraudemechanismen worden ontdekt, maar wel hoe de administratie omspringt met de ingediende aangiften.
De stelling zou opgaan moest de administratie gebruik maken van de tijdig ingediende informatie. Maar alles wijst erop dat de administratie met de ingediende gegevens eigenlijk niets doet.
Bewijs hiervan… als een bedrijf al eens vergeet een klantenlisting in te dienen, wordt ze hiervan vaak pas in juni of juli verwittigd. 4 maanden na de officiële indieningsdatum dus. Persoonlijk vastgesteld record waarvan ik weet heb is een bedrijf dat in maart 2011 verwittigd werd dat de listing van 2009 niet zou ingediend zijn!
Wat weerhoudt de overheid om die bedrijven reeds na 10 dagen in kennis te stellen van hun niet aangifte?
Daarnaast horen wij bij controles vaak controleurs klagen over het feit dat ze vanuit het buitenland nog niet alle BTW gegevens hebben ontvangen (voor controle inzake intracommunautaire leveringen). De controles hebben vaak plaats na 1 of 2 boekjaren, wat wil zeggen dat de overheid dus vaak meer dan één jaar moet wachten op informatie uit het buitenland of zelfs andere diensten.
Dus, een vergetelheid beboeten met 3.000 euro leidt niet tot het sneller detecteren van de fraudemechanismen. De fiscus moet zelf beter presteren en sneller de haar bezorgde informatie herwerken naar bruikbare systemen om fraude te detecteren.
4. De verplichtingen zijn duidelijk, de boetes daarom maar niet meer dan normaal
Niet waar.
Als we het uitsluitend over de indieningstermijnen hebben, dan zijn die inderdaad vrij duidelijk. Maar dat maakt niet dat we allemaal mensen blijven die fouten kunnen maken.
Vaak is een communicatiefout tussen klant en boekhouder voldoende om een listing laattijdig in te dienen (de boekhouder meent dat de klant zelf indient, en omgekeerd). Een technische mankement of storing kan maken dat een listing of aangifte per ongeluk ongeldig ingediend wordt (lege vakken, beschadigd computerbestand, …).
Enfin, mensen/machines maken fouten, en het is in mijn ogen niet meer dan normaal dat een correcte benadering van fouten is dat de persoon attent wordt gemaakt op zijn vergissing, en dat men toelaat om de fout te herstellen.
Zolang er geen sprake is van kwade wil of opzettelijk nalaten iets te doen, moet het mogelijk zijn dat een vergissing wordt rechtgezet zonder boete. Ook herhaaldelijke fouten mogen bestraft worden. Een keertje vergeten een listing in te dienen is iets anders dan jaar na jaar ettelijke weken te laat uw verplichtingen nakomen.
Een vraag die mij al lang bezig houdt, waarom kan een bedrijf niet enkele dagen na verstrijken van de deadline verwittigd worden dat een aangifte niet werd ingediend? En dit zonder boete, maar als een eerste verwittiging. Indien na 14 dagen de aangifte nog steeds niet werd ingediend, kan men overgaan tot het heffen van een boete.
Als snelheid toch zo belangrijk is voor de overheid, dat ze dan zelf het voortouw neemt en de belastingplichtige snel op de hoogte brengt dat er vergeten werd een aangifte in te dienen.
Dergelijke aanpak zal op veel meer sympathie kunnen rekenen van de bedrijven!
Alhoewel de indieningstermijnen duidelijk zijn in de BTW wetgeving, houdt het daarbij ook op. De BTW is een enorm technisch ingewikkelde wetgeving, met meer uitzonderingen dan regeltjes. Daarnaast zijn er talloze ‘interpretaties’ van de fiscus, soms dan nog eens tegengesproken door de rechtbanken. BTW is dus allesbehalve ‘duidelijk’. Een bedrijf beboeten omdat ze recht in haar schoenen bepaalde zaken aangeeft, is dan ook erg onrechtvaardig. Ik wil de stok niet in het hoenderhok gooien, maar als Cassatie tot drie maal toe voor recht spreekt dat cateringkosten tijdens opendeurdagen aftrekbaar zijn als publiciteit, is het hatelijk als uw klant een boete krijgt omdat ze zulke cateringkosten in aftrek brengt.
Dus, duidelijk of niet, een enkelvoudige fout wordt niet vermeden door superhoge boetes. In die optiek zijn hoge boeten straffen die geen enkel effect hebben. Een vergissing is een vergissing, en al geef je er een levenslange celstraf voor, vergissen blijft menselijk.
5. Straf en boete is het enige wat bedrijven verstaan
Niet waar.
Iedereen weet dat goed bedrag veel beter geconditioneerd wordt door te belonen dan door te straffen.
Als sneller aangeven het doel moet zijn, kunnen we dan bedrijven die hun listings in januari indienen dan niet belonen met een bonificatie?
Waarom niet werken met een bonussysteem; per jaar dat een bedrijf alles tijdig inlevert, krijgt ze een bonuspunt die weer afgenomen worden bij niet-tijdig ingediende aangiften? Het is zeer onrechtvaardig dat een bedrijf dat reeds 20 jaar alles minutieus opvolgt en indient, 3.000 euro boete moet betalen omdat ze ‘ns één keertje de listing 3 dagen te laat indient.
Dus, begin eindelijk eens met bedrijven te belonen voor zaken die ze goed doen, in plaats van de typisch Belgische mentaliteit van controleren en beboeten.
Conclusie:
De verhoogde BTW boeten zijn een zoveelste budgettaire ingreep die bedrijven moet uitpersen om een bodemloze put te dichten, en hebben niets te maken met het correct laten naleven van de wetgeving.
Dus, overheid, laat eindelijk eens zien dat je het meent als je het over een bedrijfsvriendelijk klimaat hebt. En verlaag uw boetes eens i.p.v. ze te verhogen.
Met al het slechte nieuws de afgelopen maanden, tijd om eens een positief berichtje de wereld in te sturen… voor zolang het nog zal duren (???).
Een gemiddeld inkomen uit arbeid wordt in België marginaal belast aan (dit wil zeggen de belasting die je betaalt op een extra euro inkomen) aan 45% of 50%; tellen we daar de sociale zekerheidsbijdragen van werknemer (11%) en werkgever (32%) bij, dan zitten we met een marginale belasting van al snel 70%.
Heb je wat spaarcenten in aandelen zitten, dan worden de dividenden belast aan normaliter 25%, nadat de vennootschap over die winsten reeds 34% vennootschapsbelasting betaalde… tesamen geeft dit een belastingdruk van ongeveer 50%.
De zoektocht naar eerlijkere taxatievoeten leidt ons al snel naar het vastgoed. Een eigen woning kopen (zeker als dat de enige woning is), kan een leuke belastingbesparing opleveren via de woonbonus (aftrek enige en eigen woning). De staat helpt je dus een goed stapje op weg om een eigen spaarpotje in vastgoed aan te leggen.
Ook voor een tweede woning (huur- of eigen gebruik) kan een belastingvoordeel opleveren, zij het dan al een pakje minder dan de woonbonus (aftrek in het lange-termijnsparen).
Naast die aftrekposten moeten we echter ook vaststellen dat de inkomens van dergelijke vastgoed eerder laag belast worden. Zo worden huurinkomsten van privé verhuurde onroerende goederen (vb huizen of appartementen), niet volledig belast, maar wordt er enkel belasting geheven op een forfaitair vastgesteld bedrag op basis van het kadastraal inkomen. Nu zullen de meesten onder ons wel weten dat het kadastraal inkomen van de meeste woningen of appartementen in België vrij laag liggen. En zo komt het dat dit onroerend inkomen vrij laag belast wordt. Een voorbeeld uit de praktijk: een verhuurd appartement aan de kust (dat het om lange of korte termijn verhuur gaat speelt geen rol) levert jaarlijks 10.000 euro huurinkomen op. Aangezien de taxatie gebeurt op basis van het kadastraal inkomen, is er slechts een belastbaar inkomen van 1.800 euro (K.I. x 1,4); aan de hoogste marginale belastingvoet van 50% geeft dit een taxatie van 900 euro. Omgerekend in functie van de werkelijk ontvangen huur, is dit een belastingvoet van 9%!
Daarbij komt dan nog dat van dat inkomen betaalde intresten van leningen mogen afgetrokken worden. Een slimme belastingconsulent of bank kan vaak via het spelen met de kredieten, het belastbaar inkomen zo volledig wegtoveren.
Het systeem heeft ook zijn nadelen… de belastbare basis wordt forfaitair bepaald, wat wil zeggen dat als er geen inkomen is, er toch nog een belastbare basis kan zijn. Stel dat je een vakantieverblijf hebt dat je enkel zelf gebruikt, zal je dus toch nog personenbelasting op dat tweede verblijf betalen, ondanks het feit dat je er eigenlijk geen inkomen uit haalt.
Gaat dit zo blijven?
Ha! een goeie vraag. We weten dat de socialisten en groenen reeds langer de belastbaarheid van onroerend inkomen aan de kaak stellen. Zij zien meer in een systeem van belastbaarheid van de werkelijke huurinkomsten. Voor de reeds uitgemelkte Belgen is dit inderdaad één van de weinige inkomsten waar men nog op vrij makkelijke basis toch nog wat meer kan uitpersen. Enige tijd terug werd de huurwet aangepast teneinde te bekomen dat bijna alle huurcontracten geregistreerd worden/werden. De fiscus weet dus perfect welke huurinkomsten de eigenaars verkrijgen.
Daarnaast is er een recente opmerking van de Europese Commissie die problemen ziet in het feit dat buitenlandse onroerende inkomsten, in België zwaarder belast zouden worden dan Belgisch onroerend inkomen. Dit zou dan een belemmering voor het vrije verkeer van kapitaal zijn. De Belgische wetgever zal dus op termijn iets moeten doen aan de belastbaarheid van die onroerende inkomen… ofwel de Belgische verhogen, ofwel die van internationaal onroerend goed verlagen. En ik denk dat we allemaal wel weten welke weg de politici meestal kiezen als het gaat om belastingverhoging of -verlaging?!
“Rijken kiezen voor anonimiteit”, zo titelt de standaard heden een artikel dat ons leert dat het merendeel van de vermogenden ervoor opteert om de 4% rijkentaks te betalen op hun roerend inkomen, waardoor hun anonimiteit gewaarborgd blijft.
Laat ons kort even de huidige wetgeving bekijken. Tot eind 2011 werden de meeste roerende inkomsten (intresten en sommige dividenden) belast aan 15%. Deze 15% werd meestal aan de bron ingehouden door de uitbetaler (hetzij een vennootschap, hetzij een bankinstelling, …). Indien de 15% niet werd ingehouden bij de bron (bij voorbeeld indien het inkomen uit het buitenland kwam en niet langs een Belgische bank passeerde), moest men het inkomen vermelden in de aangifte personenbelasting. Er werd dan 15% belasting over geheven (in dit geval ook nog te verhogen met gemeentebelastingen).
Heel concreet kwam dit neer dat de meeste intresten of dividenden niet moesten aangegeven worden in de personenbelasting.
Vanaf 1/1/2012 gelden er andere regels. Ten eerste werd het tarief van 15% verhoogd naar een standaardtarief van 21%. Van zodra het roerende inkomen meer dan 20.020 euro bedraagt (voor inkomstenjaar 2012), dan moet over het inkomen dat deze grens overschrijdt, 25% belasting betaald worden. Aangezien er reeds 21% werd ingehouden bij uitkering, moet er dus nog 4% bijbetaald worden. Maar belangrijker: voortaan moeten bijna alle roerende inkomsten wel worden aangegeven in de aangifte personenbelasting. De belastingen krijgen dus een zeer goed zicht op het vermogen van een belastingplichtige. We merken trouwens dat men meer en meer evolueert naar een situatie waarbij de controleurs van de inkomstenbelasting een volledig zicht krijgen op het vermogen van de belastingplichtige via koppeling van allerhande databanken (RSZ, kadaster, auto-inschrijvingen, …).
De wetgever heeft echter een opening gelaten om het vermogen anoniem te houden, en dit door niet alleen 21% roerende voorheffing te betalen, maar ook een extra taks van 4%. Wie deze extra taks betaalt, hoeft zijn ontvangen intresten of dividenden niet aan te geven in zijn aangifte personenbelasting.
Het artikel in de standaard laat ons dus heden weten dat nogal wat rijkere personen deze laatste optie verkiezen. De angst dat de overheid bezig is met het opbouwen van een vermogenskadaster ligt daarbij waarschijnlijk aan de grondslag. Immers, van vermogenskadaster naar vermogensbelasting is maar een kleine stap.
Toch een kleine kanttekening: het toepassen van de extra 4% kan ook bekeken worden vanuit een eerder pragmatische benadering. Zo adviseren wij onze klanten om de 4% extra te laten inhouden omwille van 3 redenen. Men vermijdt mogelijke toeslagen bij de personenbelasting (indien men de grens toch zou overschrijden), men kan de keuze om al dan niet aan te geven uitstellen tot 2013 (wanneer de aangifte personenbelasting moet ingediend worden), en tot slot, de 4% kan worden teruggevorderd via de aangifte personenbelasting indien ze niet verschuldigd zou zijn. Met de inhouding vandaag van 4% extra, houdt u dus eigenlijk alle opties nog open. Misschien is dit ook één van de redenen waarom de rijkentaks zo succesvol blijkt te zijn?
Ik publiceer hier graag ook even mijn reactie op het forum van de site stopdefiscaleonzin.be
Na 13 jaar in het vak te staan als accountant moet ik eerlijk toegeven dat ik dit jaar zowaar de moed verloren heb. Een fiscale controle is vandaag de dag volledige willekeur… als het ware een Russische roulette. Je bent helemaal overgeleverd aan de willekeur en strengheid van de taxerende ambtenaar. Enkele voorbeelden:
– alle restaurantkosten getaxeerd aan 309% want nergens werd vermeld met wie en in welke hoedanigheid er werd gegeten (“beroepsmatig karakter niet aangetoond” noemt men dat dan).
– boekhouding verworpen want op de kortingsbonnen stond enkel naam, adres en telefoon van de klant die de korting genoot, maar niet zijn handtekening (broeha… ik heb trouwens nog nooit een controleur een boekhouding ‘bewijskrachtig’ horen noemen; er is altijd wel iets)
– over managementvergoedingen zullen we maar niet beginnen zeker… mag het wel of niet? onzekerheid troef vandaag de dag. In een vennootschap met 2 zaakvoerders blijft het echter de beste manier om te verlonen; beide personen factureren met hun eigen vennootschap en kiezen dan zelf hoe ze het geld besteden (dure of goedkope wagen, grote of kleine IPT verzekering,…).
– alles is blijkbaar een voordeel… de laatste goeie was de vaste telefoonlijn van een winkel (geen woning, dus enkel beroepsmatige lokalen) want, dixit de controleur “de zelfstandige zal wel af en toe ook eens naar huis bellen zeker?”. 309%! Alles wordt zo een voordeel; ik ben er echter zeker van dat de ambtenaren ook wel eens een telefoontje naar huis plegen met hun beroepstoestel… dat zij dan ook maar een voordeel aangerekend krijgen!
Die 309% is een ware kaakslag voor de rechtszekerheid, zeker omdat de controleur geen ruimte meer wordt gelaten om zelf de situatie in te schatten. Bijna alle controleurs die ik tegenkom bevestigen dit trouwens. Velen van hen voelen zich gepakt omdat blijkbaar het hoofdbestuur hen niet vertrouwt in het afsluiten van akkoorden. Het resultaat zal zijn dat de fiscale rechtbanken overuren zullen moeten draaien over enkele maanden/jaren. Er is mij zelfs al verteld dat in sommige regio’s accountants pertinent ‘en bloc’ weigeren om akkoorden met toepassing van 309% af te sluiten. Misschien is dat een deel van de oplossing?
Het moet in deze trouwens ook gezegd worden dat er nog wel serieuze controleurs rondlopen, die vertrekken vanuit een bedrijfseconomische visie op ondernemen en die inzien dat sommige kosten, alhoewel verdacht, toch perfect een beroepsmatig karakter kunnen hebben. Gelukkig zijn ze in onze regio nog in de meerderheid. Maar juist dat creëert zo’n onrechtvaardigheidsgevoel… afhankelijk van wie je over de vloer krijgt, is de afrekening onrechtvaardig hoog of rechtvaardig correct.
Een oplossing: als de administratie de beruchte circulaire over de 309% intrekt, is alles terug geregeld. De wet inzake toepassing van 309% blijft bestaan, en controleurs die uitspattingen waarnemen kunnen ze toepassen (dat konden ze de afgelopen jaren trouwens ook al). Anderzijds hoeven meningsverschillen omtrent het al dan niet privégebruik van sommige kosten niet meer automatisch te leiden naar een monsterboete, maar kan het opnieuw zoals in het verleden op een correctere manier rechtgezet worden (hetzij als verworpen uitgave, hetzij via boeking op rekening-courant nav een belastingcontrole).
De polemiek omtrent de nieuwe waarderingsregels voor het voordeel alle aard bedrijfswagens is iets geluwd de afgelopen maand, maar een recente vraag op onze website bewijst toch dat er nog veel onduidelijkheden zijn. Ook verschillende ‘ontsnappingsroutes’ blijken vaak nogal kort door de bocht te gaan.
Sta ons toe even de ons gestelde vraag en ons antwoord daarop te etaleren.
—————
Dag Dries,
Enkele vraagjes.
1/ Om het onrealistische VAA van de bedrijfswagens enigszins te normaliseren had één van de accountants voorgesteld dat de vennootschap een contract zou opstellen aan de zaakvoerder dat stelt dat er geen privé kilometers mogen gereden worden met 3 van de 4 bedrijfswagens. Mocht dit toch gebeuren dan zou dit in een log moeten neergeschreven worden en zou er minimum 1 EUR/Km moeten betaald worden aan de vennootschap.
Dit lijkt me een ‘faire’ oplossing. Echter, mijn andere boekhouder zegt dat dit niet mag en meent dat vanaf er 1 km privé je automatisch in het forfaitaire VAA stelsel valt. M.a.w. je vennootschap zou dus geen wagen mogen verhuren aan de privé zaakvoerder tegen, of zelfs hogere dan, de marktprijzen? En wat met autoverhuurbedrijven? Mag de zaakvoerder dan geen auto huren aan zijn eigen bedrijf zonder dat hij een VAA aangesmeerd krijgt PER AUTO dat hij huurt?
2/ Stel. Een vennootschap heeft een 10-tal verschillende wagens die enkel gebruikt worden door het personeel om naar de klanten te gaan. De zaakvoerder zelf neemt gewoon telkens een auto van de parking die op dat moment vrij is. Dit kan voor zowel commerciële als privé redenen zijn. Gezien hij eigenlijk 10 verschillende wagens wel ooit eens gebruikt om iets privé mee te doen, moet hij dan 10 VAA’s betalen?
3/ We gaan er even van uit dat je per auto een VAA moet betalen. Maar kan één auto ook meerdere Voordelen A.A. hebben? Als ik bijvoorbeeld een wagen neem van één van mijn personeelsleden, die hiervoor reeds een VAA betaalt, heb ik er dan weer een VAA bij?
———
Antwoord:
Het grootste probleem in je vraagstelling, blijft de bewijsproblematiek! Het voordeel van alle aard is verschuldigd van zodra een wagen ter beschikking wordt gesteld, en die wagen op dat moment ook privématig mag aangewend worden (zelfs even langs de broodautomaat stoppen is privématig gebruik).
Dit wil zeggen dat, wil je het voordeel ontlopen, je 2 zaken zal moeten bewijzen t.o.v. de administratie:
1/ er is geen ter beschikking stelling (hetgeen moeilijk zal zijn als er kilometers op de teller van de wagen staan)
2/ er is geen privégebruik geweest (hetgeen moeilijk is aangezien er een omgekeerde bewijslast is – als jij dus niet kan bewijzen dat er geen privégebruik is, wordt er verondersteld dat er wel een privégebruik mogelijk is)
Teneinde beide bewijzen te kunnen leveren, blijkt m.i. een track-and-trace systeem met logboek de enige sluitende mogelijkheid.
De ter beschikking stelling:
De fiscus zal, tenzij tegenbewijs geleverd wordt, veronderstellen dat het voertuig 365 dagen per jaar ter beschikking wordt gesteld aan iemand. Stel dat je 3 werknemers hebt en 5 auto’s; dan zal de controleur ongetwijfeld vermoeden dat de overige auto’s gebruikt worden door gezinsleden van de zaakvoerder. Het bewijs leveren dat buiten de werkuren de wagens niet gebruikt worden, is moeilijk. Eventuele bewijsmogelijkheden (in dalende volgorde van bewijswaarde): track-and-trace met log, videobewaking van de parking met opgenomen beelden, manueel logboek in de wagen die elke rit vermeldt, logboek aan de balie van het bedrijf waar de ‘sleuteloverdracht’ geregistreerd wordt.
De administratie aanvaardt wel dat de ter beschikking stelling van het voertuig opgesplitst wordt in dagen. Zo kan persoon A een voertuig gedurende 200 dagen gebruikt hebben (en dus een voordeel aangerekend krijgen van 200/365); en persoon B hetzelfde voertuig 165 dagen. Dit moet (volgens de richtlijnen van de administratie) maandelijks opgevolgd worden en correct doorgegeven worden aan het sociaal secretariaat (elke maand moet het correcte voordeel dus weerhouden worden bij de verschillende personen). Uiteraard levert dit de nodige administratieve overlast op.
Het privégebruik
Opnieuw zal, tenzij een sluitend tegenbewijs geleverd wordt, er van uitgegaan worden dat elk ter beschikking gesteld voertuig ook privématig gebruikt wordt. Hier zal een track-and-trace met log zowat het enige bewijs zijn dat sluitend genoeg is om de controleur ervan te overtuigen dat er geen privématig gebruik is. Indien het privégebruik vergoed wordt door de gebruiker (in uw vraag de huurprijs van 1€/km), dan mag deze vergoeding afgetrokken worden van het voordeel. Opgelet: het voordeel komt dus niet te vervallen, maar wordt verminderd, eventueel tot nul, met het bedrag dat als huurprijs betaald wordt.
Het voordeel alle aard
Om wat meer concreet op uw vragen te antwoorden, even een voorbeeld uitwerken. U heeft 4 bedrijfswagens, één daarvan gebruikt u ook regelmatig privé en u beschikt erover gedurende het ganse jaar. De overige auto’s zijn ‘poolwagens’ die door verschillende personen (werknemers) gebruikt worden, waaronder uzelf als bedrijfsleider.
Voor de auto die u het ganse jaar ook privématig gebruikt, is uiteraard het voordeel alle aard verschuldigd.
Voor de andere auto’s: indien u kan bewijzen (!!!) dat ze enkel beroepsmatig gebruikt worden, is er geen voordeel verschuldigd. Indien ze privématig gebruikt mogen worden, zal elke gebruiker belast worden op een voordeel dat berekend wordt per dag gebruik. (opgelet: opnieuw zal u moeten bewijzen wie wanneer de wagen ter beschikking heeft). Indien de gebruiker een huurprijs betaalt voor privé-gebruik, mag deze betaalde huur in mindering van het voordeel worden gebracht.
En tot slot
De hierboven weergegeven antwoorden zijn gebaseerd op de wetteksten en de uitgeschreven circulaires en FAQ’s van de administratie. Vooral die laatsten haalden in de rechtsleer veel negatieve kritiek. De administratie bezondigt zich immers aan het uitbreiden van een belastbare basis, hetgeen normaal enkel via wet kan. Het is daarom niet zeker dat deze administratieve zienswijze de rechterlijke toetsing zal doorstaan. Anderzijds zal u toch rekening moeten houden dat de controleurs de administratieve zienswijze zullen toepassen, en u zal uw gelijk ongetwijfeld moeten afdwingen voor een fiscale rechtbank… zeker geen pretje gezien de kostprijs en onzekerheid hiervan.
tot slot bis
Gezien de hoge kostprijs van het fiscale voordeel alle aard (in sommige gevallen toch), en ook gezien het feit dat de BTW aftrek van 50% sinds 1/1/2012 ook afhankelijk is van het werkelijke beroepsgebruik (dat opnieuw bewezen zal moeten worden), lijkt mij de investering in een track-and-trace systeem meer en meer aanbevolen, zeker voor risico-auto’s (auto’s waarvan de controleurs een hoger privégebruik vermoeden). Alhoewel ook een track-and-trace relatief duur is, kan die investering zich waarschijnlijk fiscaal in enkele jaren terugverdienen.
Als UNIZO secretaris regio Heist o/d Berg ben ik geweldig tevreden dat onlangs het schepencollege in samenspraak met IOK groen licht gaf voor de creatie van zo’n 10 bijkomende percelen voor KMO’s. Alhoewel de perceelgrootte relatief groot blijft voor kleine KMO’s (2.500 m²), is het toch een verbetering ten overstaan van de 5.000 m² die vaak toegepast wordt.
De creatie wacht nog op een definitieve en officiële goedkeuring, maar eens die (hopelijk op erg korte termijn) er komt, kunnen de gronden vrij snel gerealiseerd worden.
Dit is een belangrijke stap in het ter beschikking stellen van bedrijventerreinen aan KMO’s. Te vaak worden KMO’s achteruit gesteld bij het toekennen van terreinen, terwijl zij vaak voor de grootste tewerkstelling zorgen. Als UNIZO blijven wij vechten voor kleine percelen, ambachtszones en een minder strenge maar praktischere toepassing van allerhande regels (groenbuffers, …).
Voor meer informatie kan je steeds contact opnemen met de KMO ambtenaar in Heist op den Berg (dhr. Wim Dom), of rechtstreeks met IOK (merk op dat de nieuwe terreinen in Heist nog niet op hun website staan omdat de definitieve goedkeuring nog niet gegeven is).
Als u met uw eigen wagen beroepsmatige verplaatsingen maakt voor uw werkgever of voor uw vennootschap, kan deze laatste u een terugbetaling van kosten eigen aan de werkgever doen. De fiscus en RSZ aanvaarden een forfaitaire terugbetaling zolang deze niet meer bedraagt dan EUR 0,3456/km.
Indien u een hoger forfaitair bedrag aanrekent, moet u dat bedrag kunnen staven (door bij voorbeeld alle autokosten zorgvuldig te bewaren en een eigen “autoboekhouding” te voeren waaruit een hogere werkelijke kilometerkost naar voor komt).
We merken tot slot op dat het belang van deze forfaitaire terugbetaling zal stijgen, nu steeds meer bedrijven zullen afstappen van het gratis ter beschikking stellen van een bedrijfswagen gezien het hogere voordeel alle aard dat van toepassing is sinds 1/1/2012.
Bron: ADMB
KMO Insider publiceerde in zijn laatste nummer nog een handig overzichtje van alle fiscale wijzigingen vanaf 2012. Het zijn er immers zoveel dat je door de bomen het bos niet meer zou zien.